Selamm, 

En son sana yazalı 4 yıl olmuş demişim ki 2-3 yıl sonra döner tekrar yazarım. 1 yıl rötarlı oldu artık ama çok geç kalmadık diye düşünüyorum. En son 19 yaşında çok toy bir ferro iken bırakmışım buraları. Şöyle bir tozu silkeleyelim örümcek ağlarında kurtaralım ortalığı. Büyüdüm demişim ama bu seferde büyüdüm olgunlaştım çok ağladım çok güldüm evimden uzakta farklı yerlerden insanlar tanıdım kimileri ile yollarımı ayırdım kimilerine kardeş dedim geldim bugüne. Üniversiteye başladım hatta bitiriyorum 1 senem kaldı inanamıyorum hala. Bir daha geldiğimde umarım ki işe başlamış mutlu bir hayata başlamış olurum. 22 yaş biraz bana ağır geliyor. Taşıyamıyorum omuzlarım biraz ağrıyor. Birey olmaya otonomi kazanmaya başlıyorum ama bu beni her ne kadar çok heyecanlandırsa da çok da korkuyorum. Buralara şu anki mevcut hayat durumumdan bahsetmek bu anları bir yere mıh gibi kazımamak adına sessiz kalmayı tercih ediyorum. Birazcık hastalıkla uğraşıyorum en çokta o yoruyor biliyorum sabreden derviş olmak gerekiyor ama bazen dayanamadığım zamanlarda oluyor. O küçük 15 yaşındaki kızın geldiği noktaya bak annesi paten almadı diye onlara kızdığı bir anda pcnin karşısına geçip yazı yazdığı günlerden bugünlere. Bu günlerde geçecek ama umudum her gün biraz daha tükeniyor parça parça eksiliyorum hissediyorum. Küçük bir umudum var bunları okuyan 25-26 yaşlarındaki Ferro umarım ne günlerden geldik be dersin ve bir şeyleri başardığı o hayaline kavuştuğun bir günde mutlu ve gözlerin gururdan yaşlı bir şekilde okursun. Seni seviyorum gelecekte ki kız her ne olursa olsun yaşama sevincini hayatta kalma mücadelenin kaybetme. Ama eğer ayrılık geldiyse başa ve bunları okuyan ben olmazsam beni unutmayın benle olan iyi anılarınızda beni anın hayattan silinmeme izin vermeyin. Sizi seviyorum x Ferro